jozefina Topalli

19 Nëntor 2026
Kur institucionet humbasin besimin.
Kur ligji nuk është më i barabartë për të gjithë.
Kur pasuria bëhet më e fuqishme se drejtësia.
Dhe kur qytetarët fillojnë të besojnë se e ardhmja e tyre nuk është më në vendin e tyre.
Sot, Shqipëria përballet pikërisht me këto pyetje.
Pushteti flet për rritje ekonomike. Për investime. Për ndërtime. Për kulla që ngrihen çdo ditë.
Por ka një pyetje që nuk mund ta shmangim:
Sa e shëndetshme është një ekonomi kur paratë e drogës dhe të krimit rrezikojnë të deformojnë tregun e saj?
Ky nuk është vetëm shqetësim i opozitës.
Edhe raportet ndërkombëtare kanë ngritur shqetësimin për ndikimin e parave të paligjshme në konkurrencën ekonomike.
Dhe kur kapitali kriminal hyn në ekonominë e ligjshme, ai nuk kërkon vetëm të pastrojë paratë.
Ai kërkon ndikim.Kërkon prona.Kërkon kontrata.
Kërkon pushtet.
Në një ekonomi të tillë, sipërmarrësi i ndershëm rrezikon të mos konkurrojë më me aftësinë, punën dhe idetë e tij, por me një kapital që nuk njeh as ligj, as përgjegjësi.
Dhe këtu lind një tjetër pyetje:
A po krijojmë një ekonomi të qytetarëve, apo një ekonomi të përqendruar në duart e një pakice?
Pasuritë publike nuk janë pronë e qeverisë së radhës.
Ato janë pasuria e përbashkët e shqiptarëve.
Askush nuk ka të drejtë t’i trajtojë si plaçkë pushteti.
Kur konkurrenca dobësohet, kur tenderat dhe koncesionet ngrejnë dyshime, kur një grusht kompanish përfiton vazhdimisht nga pasuritë publike, detyra jonë është të kërkojmë transparencë dhe llogaridhënie.
Sepse një shtet ku pasuria përqendrohet dhe mundësitë pakësohen, nuk mund të jetë një shtet i drejtë.
Por ka diçka edhe më shqetësuese.
Rreziku që kufiri mes krimit dhe bijznesit të ligjshëm të bëhet gjithnjë e më i paqartë.
Që njerëz të lidhur me botën kriminale të kërkojnë respektabilitet përmes kompanive, pronave dhe investimeve.
Që paraja të blejë jo vetëm pasuri, por edhe heshtje.
Dhe nëse krimi arrin të ndikojë institucionet që duhet ta luftojnë, atëherë kemi përpara një problem shumë më të madh se korrupsioni.
Kemi një problem me vetë funksionin e shtetit.
Policia duhet të jetë mbrojtësja e qytetarit dhe e ligjit.
Jo e pushtetit politik.
Dhe kurrë mburojë e krimit.
Çdo lidhje e provuar mes punonjësve të policisë dhe grupeve kriminale është një goditje ndaj besimit publik.
Sepse kur qytetari humbet besimin te polici, te gjykata, te administrata, ai fillon të humbasë besimin te vetë shteti.
Dhe një shtet që humbet besimin e qytetarëve të tij, humbet diçka që nuk blihet me asnjë investim.
Humbet legjitimitetin moral.
Të nderuar kolegë,
Ka edhe një tjetër dramë që zhvillohet në heshtje.
Është largimi i shqiptarëve.Largimi i të rinjve.
I njerëzve të arsimuar.
I familjeve që nuk kërkojnë luks, por një jetë normale.
Një punë të ndershme.
Një shkollë të mirë për fëmijët.
Një shtet ku nuk duhet të njohësh dikë për të marrë atë që të takon me ligj.
Dhe unë pyes:
Çfarë vlere kanë kullat që ngrihen, nëse shtëpitë tona boshatisen?
Çfarë vlere kanë statistikat e rritjes, nëse të rinjtë nuk shohin të ardhmen këtu?
Çfarë vlere ka pushteti, nëse njerëzit humbasin shpresën?
Sepse varfëria më e madhe e një kombi nuk është vetëm mungesa e parave.
Është humbja e besimit se puna e ndershme mund të ndërtojë një të ardhme.
Historia shqiptare është histori sakrificash të jashtëzakonshme.
Ne kemi kaluar diktaturën, izolimin, varfërinë, përndjekjen.
Kemi ëndërruar lirinë.
Kemi ëndërruar Europën.
Por Europa nuk është vetëm një proces negociatash.
Nuk është vetëm hapja dhe mbyllja e kapitujve.
Europa është një mënyrë për ta kuptuar shtetin.
Është sundimi i ligjit.
Është dinjiteti i individit.
Është kufizimi i pushtetit.
Është bindja se askush nuk qëndron mbi ligjin.
Dhe se shteti ekziston për t’i shërbyer qytetarit, jo për ta nënshtruar atë.
Të nderuar kolegë,
Ne jemi këtu për një kohë të kufizuar.
Askush prej nesh nuk është i përjetshëm në këtë sallë.
Por vendimet tona mund të lënë pasoja për breza.
Prandaj pyetja që duhet t’i bëjmë vetes nuk është vetëm sa gjatë do të qëndrojmë në pushtet.
Pyetja është:
Çfarë Shqipërie do të mbetet pas nesh?
Një Shqipëri ku paraja e paligjshme konkurron me punën e ndershme?
Ku pasuritë publike përqendrohen në pak duar?
Ku qytetari ka frikë nga pushteti dhe i riu kërkon të largohet?
Apo një Shqipëri ku ligji është më i fortë se paraja, ku shteti është më i fortë se krimi dhe ku dinjiteti i njeriut vlen më shumë se çdo pushtet?
Historia nuk do të na gjykojë nga fjalimet që mbajtëm.
As nga duart që ngritëm për të votuar.
Do të na gjykojë nga ajo që patëm guximin të kundërshtojmë. Dhe nga ajo që zgjodhëm të mos e shihnim.
Sepse Shqipëria nuk është pronë e atyre që qeverisin sot.
Ajo është trashëgimia e atyre që sakrifikuan dje.
Është e drejta e atyre që jetojnë sot.
Dhe është amaneti që u detyrohemi atyre që do të lindin nesër.