30 Gusht 2025

Të gjykuar për tentativë vjedhjeje në një vendgrumbullim mbeturinash: katër të rinj shqiptarë përmendin mërgimin, urinë dhe mungesën e perspektivës

Nga Manon Dartiguelongue, LA DEPECHE

Ata hyjnë njëri pas tjetrit në bankën e të pandehurve, duke shkëmbyer disa fjalë në shqip. Të martën, më 26 gusht, katër të rinj, të moshës nga 19 deri në 27 vjeç, u paraqitën para gjykatës së Foix në Francë. Gjykimi i tyre kishte të bënte me një tentativë vjedhjeje të kryer më 22 gusht në Smectom të Plantaurel-it.

Ngjarja nuk ka asgjë nga një skenar krimi të madh. Në bord të një kamioni të vjetër të bardhë, katër shokët vendosin të ndalen para vendit dhe të provojnë fatin. Aty gjejnë një levë hekuri që e përdorin për të hapur me forcë derën kryesore. Brenda, secili merret me punën e vet: dy përpiqen të nxjerrin karburantin nga një kamion, njëri kontrollon dollapët për të gjetur rroba, ndërsa i fundit interesohet për kabllot dhe bakrin.

Jeta në mërgim dhe pasigurie

Por aventura e tyre merr fund shpejt. Punonjësit vënë re mjetin e parkuar dhe njoftojnë policinë. Dy nga hajdutët e rinj kapen në flagrancë, ndërsa të tjerët fshihen në tualete. Në seancë, të gjithë i pranojnë faktet, por përpiqen t’i zbusin. “Nuk menduam se ishte vjedhje”, siguron Aleksi, 19 vjeç, më i riu i grupit. Një argument i brishtë, aq më tepër që ky i fundit, i vetmi me dokumente të rregullta në Francë falë statusit të refugjatit të nënës, ka tashmë një dosje të mbushur: mbajtje arme, përdorim lëndësh narkotike, drejtim pa patentë, vjedhje në grup…

Përtej fakteve, janë sidomos historitë e tyre që bien në sy. Kristiani, 26 vjeç, i mbërritur në Francë në vitin 2023, jeton pa punë e pa banesë. Ai është dënuar tashmë për një tentativë tjetër grabitjeje në vendgrumbullimin e mbeturinave të Foix.

Në krah të tij, nipi i tij, Jozefi, 21 vjeç, banon në një furgon bashkë me gruan. Vajza e tyre dyvjeçare është vendosur në një qendër. Me një urdhër dëbimi në kurriz, ai megjithatë shprehet se dëshiron të qëndrojë: “Dua të ndërtoj një të ardhme këtu. Në Shqipëri nuk kam asnjë mundësi.”

Sa për të fundit, edhe ai nën urdhër dëbimi, ka shëtitur mes Greqisë, Gjermanisë dhe Anglisë, pa arritur kurrë të marrë status refugjati. Të gjithë tregojnë të njëjtën gjë: jetë mërgimi e mbijetese.

“Nëse më arrestojnë edhe një herë, më jepni njëzet vjet burg”

Më i riu, duke marrë qëndrimin e një kreu bande, përpiqet edhe një herë të prekë gjykatën. “Nëse kthehemi në Shqipëri, të gjithë burrat e familjes sime do të vriten”, deklaron Aleksi. I varur nga kanabisi, ai premton se ky proces do të jetë i fundit: “Nëse më arrestojnë edhe një herë, më jepni njëzet vjet burg.” Shokët e tij, me krahët kryq, pohojnë në heshtje, duke përshkuar sallën me shikim.

Argumente që nuk e bindin zëvendësen e prokurores, Élodie Girardelli. “Që nga fillimi, ata i minimizojnë faktet. Më i riu flet për rrezik në Shqipëri, por askush tjetër nuk e përmend. Pa folur që kjo është dënimi i tij i katërt për këtë vit”, kujton ajo, para se të kërkojë gjashtë muaj burg me ekzekutim të menjëhershëm dhe ndalim qëndrimi në Ariège për të, si dhe gjashtë muaj burg me kusht dhe ndalim hyrjeje në territorin francez për dy vjet për tre të tjerët.

“Ne jemi viktima të një gjakmarrjeje”

Me shpalljen e kërkesave të prokurorisë, boksi i të pandehurve trazohet. Një zhurmë dëgjohet, duart shtrihen mbi fytyra. Mbrojtja, nga ana e saj, ngul këmbë në rrethanat. “Kjo dosje tregon para së gjithash mbijetesë”, argumenton avokatja. Ajo rrëfen një episod të ndodhur fundjavën para seancës: “Para marrjes në pyetje, ata e bënë të qartë se kishin uri. Kur u shërbyen një vakt, e hëngrën të gjithin menjëherë. Disa qeshën, por kjo tregon qartë kushtet në të cilat jetojnë”.

Avokatja vë në dukje edhe natyrën e improvizuar të vjedhjes: “Pa mjete, pa përgatitje. Leva ishte aty. Nuk është kriminalitet i organizuar, por thjesht një rastësi”. Para se gjykata të tërhiqej, tre më të mëdhenjtë kërkojnë ndjesë. Më i riu, megjithatë, këmbëngul: “Ne jemi viktima të një gjakmarrjeje në Shqipëri”.

Fjalë që nuk peshuan në vendim. Gjykata e dënon atë me tre muaj burg efektiv, të shoqëruar me revokim të një dënimi me kusht. Shokët e tij shpëtojnë me dy muaj burg me kusht dhe një periudhë prove pesëvjeçare. Kur shpallet dënimi, fytyrat ngrijnë. Më i riu do të futet në qeli. Të tjerët, të habitur, por të lirë, dalin nga boksi mes zhurmës. Por pas vendimit, dy prej tyre gjithsesi vendosen në qendër të mbajtjes administrative në pritje të dëbimit me forcë.