Ky është libri i katërt i shkruar nga autori në harkun kohor të dy vjetëve të fundit. Kjo punë dhe krijimtari intensive është shprehje e shqetësimit qytetar, e lidhjes së fortë që ai mban vazhdimisht me zhvillimet e shoqërisë shqiptare. "Shoqëria moderne dhe njeriu i lakuar" ka në fokus analizën dhe studimin e dukurive të jetës individuale dhe sociale në shoqërinë shqiptare të ditëve tona. Nëse do të tentonim që në mënyrë disi figurative të përcaktonim se cila është "lënda" me të cilën merret autori, fare thjesht duhet thënë, se në të janë problemet dhe shqetësimet e "njeriut të shoqërisë sonë që sapo ka shkelur shekullin e 21". Libri voluminoz me 455 faqe, i ndarë në tre kapituj: "Shoqëria dhe njeriu modern", "Familja dhe e ardhmja e saj" dhe "Politika sociale dhe shteti", përmban një tematikë të gjerë, të larmishme, e cila fillon me problemet që shqetësojnë individin deri te problemet sociale masive, që shqetësojnë shoqërinë tonë. Diapazoni i gjerë tematik i librit është një mundësi për lexuesin, për të parë nëpërmjet optikës së autorit, shqetësimet sociale, problemet që kanë mbërthyer njeriun dhe shoqërinë tonë moderne.
"Shoqëria moderne dhe njeriu i lakuar", është një sukses i autorit, është më saktë, një thellim i shkallës së tij të njohjes, studimit dhe interpretimit të dukurive sociale. Ai dallohet për trajtim të thelluar të ideve, prirjeve, shkaqeve që determinojnë shfaqjen e "sëmundjeve sociale". Nga faqja e parë deri në fund, libri është "dëshmi" e punës serioze, e aftësisë teorike, analitike dhe empirike të autorit, për të njohur, perceptuar, interpretuar dhe natyrisht edhe për të shkruar me kulturë, për "fenomenet" e shoqërisë tonë, të interpretuara përmes një konteksti dhe përgjithësimi të fuqishëm teorik. Koncepti i "njeriut të lakuar", të cilin autori e ka bërë temë qendrore të librit, ndihmon për të kuptuar realitetet e reja të shoqërisë dhe njeriut real, që nuk është më "drejtvizor dhe i njëtrajtshëm", tek i cili nuk mund të ndikohet më me slogane e gënjeshtra, nuk mund të ndërhyhet me "parime njutoniane", por "anshtajniane". Kjo temë nuk është temë vetëm e librit të Gëzim Tushit. Ai tashmë është bërë objekt i diskutimit elitar në sociologjinë dhe shkencat e sotme sociale.
Njeriu modern është bërë qenie e komplikuar, i vështirë, i befasishëm, i paqëndrueshëm, i paparashikuar. Tek ai gjenden të koncentruara tipare dhe veçori të një personaliteti të vështirë, "dikotomik", në të janë sintetizuara tipare e veçori kontradiktore. Në thelbin e tij është "e mira" dhe "e keqja", aty brenda në "qenien" e tij bashkëjeton humanisti dhe egoisti, shoqërori dhe asociali, narcisti dhe altruisti, konkurrenti dhe smiranjozi, i ndershmi dhe batakçiu, pesimisti dhe optimisti, njeriu i lidhur me "martesën monogamike", por edhe me "lidhje seksuale poligamike" të paralelizuar me martesën, punëtori dhe vanitozi, i "orientuari" dhe i "çorodituri", prindi i mirë që di të luajë "rolin" e tij dhe ai që braktis fëmijët dhe prindërit e tij të moshuar në rrugë të madhe, që bën jetë profesionale korrekte, por dhe që është nën ndikimin e lëndëve psikotrope çoroditëse, si droga dhe alkooli. Lexuesi ka mundësi të vlerësojë jo vetëm librin, por dhe cilësinë e instrumentit njohës, veçoritë e "teleskopit sociologjik" të Gëzim Tushit, i cili ka mundësuar që të intervenojë, nga "distancat sociale" deri në "skutat e njeriut", nga hapësirat konfliktuale të shoqërisë, në botën shpirtërore të individit.
Nga Gazeta Shqip
"Shoqëria moderne dhe njeriu i lakuar", është një sukses i autorit, është më saktë, një thellim i shkallës së tij të njohjes, studimit dhe interpretimit të dukurive sociale. Ai dallohet për trajtim të thelluar të ideve, prirjeve, shkaqeve që determinojnë shfaqjen e "sëmundjeve sociale". Nga faqja e parë deri në fund, libri është "dëshmi" e punës serioze, e aftësisë teorike, analitike dhe empirike të autorit, për të njohur, perceptuar, interpretuar dhe natyrisht edhe për të shkruar me kulturë, për "fenomenet" e shoqërisë tonë, të interpretuara përmes një konteksti dhe përgjithësimi të fuqishëm teorik. Koncepti i "njeriut të lakuar", të cilin autori e ka bërë temë qendrore të librit, ndihmon për të kuptuar realitetet e reja të shoqërisë dhe njeriut real, që nuk është më "drejtvizor dhe i njëtrajtshëm", tek i cili nuk mund të ndikohet më me slogane e gënjeshtra, nuk mund të ndërhyhet me "parime njutoniane", por "anshtajniane". Kjo temë nuk është temë vetëm e librit të Gëzim Tushit. Ai tashmë është bërë objekt i diskutimit elitar në sociologjinë dhe shkencat e sotme sociale.
Njeriu modern është bërë qenie e komplikuar, i vështirë, i befasishëm, i paqëndrueshëm, i paparashikuar. Tek ai gjenden të koncentruara tipare dhe veçori të një personaliteti të vështirë, "dikotomik", në të janë sintetizuara tipare e veçori kontradiktore. Në thelbin e tij është "e mira" dhe "e keqja", aty brenda në "qenien" e tij bashkëjeton humanisti dhe egoisti, shoqërori dhe asociali, narcisti dhe altruisti, konkurrenti dhe smiranjozi, i ndershmi dhe batakçiu, pesimisti dhe optimisti, njeriu i lidhur me "martesën monogamike", por edhe me "lidhje seksuale poligamike" të paralelizuar me martesën, punëtori dhe vanitozi, i "orientuari" dhe i "çorodituri", prindi i mirë që di të luajë "rolin" e tij dhe ai që braktis fëmijët dhe prindërit e tij të moshuar në rrugë të madhe, që bën jetë profesionale korrekte, por dhe që është nën ndikimin e lëndëve psikotrope çoroditëse, si droga dhe alkooli. Lexuesi ka mundësi të vlerësojë jo vetëm librin, por dhe cilësinë e instrumentit njohës, veçoritë e "teleskopit sociologjik" të Gëzim Tushit, i cili ka mundësuar që të intervenojë, nga "distancat sociale" deri në "skutat e njeriut", nga hapësirat konfliktuale të shoqërisë, në botën shpirtërore të individit.
Nga Gazeta Shqip
