Në kërkim të eurodeputetit apo Princ Vidit
Arjan Konomi24 mars 2011
Është një pyetje që asnjë nuk di se çfarë përgjigje t’i japë. Edhe pse konflikti politik kishte kohë që ishte nxehur shumë, për shkak të mospranimit nga ana e shumicës parlamentare të hapjes së kutive të votimit, pakkush mund të imagjinonte situatën në të cilën përfunduam.
Kundërshtimi i zgjedhjeve të kaluara dhe pretendimi i opozitës se janë bërë manipulime është bërë gjithnjë me debate politike dhe me protesta, për afro dy vjet. Kulmi arriti në grevën e urisë së pranverës së shkuar por që nuk dha asnjë rezultat për të bindur shumicën edhe për faktin, se gjeti mosaprovimin e komunitetit ndërkombëtar.
Kur dukej sikur odisesë së kutive po i vinte fundi, publikimi i videos bërë Ilir Metës, i dha edhe njëherë shtysë opozitës të ngrinte zërin dhe të kërkonte dorëheqjen e tij. Gjë që ndodhi edhe pse ndoshta jo në kohën e duhur.
E pikërisht kjo kohë e vonuar irritoi më tepër opozitën e cila nuk u mjaftua me këtë dorëheqje, por filloi të kërkonte dorëheqjen e kryeministrit dhe çuarjen e vendit drejt zgjedhjeve të parakohshme.
Ajo çfarë bën përshtypje është se për herë të parë dëgjuam përdorimin nga ana e opozitës jo më të termit gjuhësor ‘protestë’, as grevë por të fjalës ‘demonstratë’. Kuptimi i kësaj fjale është i njëjtë me atë të fjalës ‘protestë’, por në gjuhën shqipe ajo është përdorur për organizimet popullore gjatë periudhës së pushtimeve apo regjimeve të para Luftës së Dytë Botërore, duke i dhënë kësaj fjale një konotacion të veçantë, që e lidh më tepër me dhunën për përmbysjen e një regjimi apo një sistemi.
Mospërdorimi i këtij termi gjatë njëzetë viteve të fundit dukej sikur kishte mbetur vetëm në librat e historisë. Por u soll sërish në terminologjinë e përditshme. Dhuna që shpërtheu në demonstratën e 21 janarit ishte si kronika e një dhunë të paralajmëruar.
Dhuna gjithashtu paralajmëroi një konflikt insitucional. Transportimi i konfliktit nga politika tek institucionet shtetërore, përtej debatit dhe përplasjes së vizioneve apo këndvështrimeve, ishte ajo që nuk urohej të ndodhte.
Parlamenti, qeveria, prokuroria, policia, garda e Republikës, Shërbimi Informativ e deri tek Presidenti i vendit po përfshihen në një situatë tepër të koklavitur, ku vetëm një fije e hollë e padukshme dhe shumëllojshmërisht e interpretueshme, ndan çfarë është vepruar drejtë e çfarë jo.
Në këtë periudhë pas liberalizimit të vizave dhe kur ne shqiptarët filluam të ndiheshim si pjesëtarë e Europës kjo situatë e krijuar nuk imagjinohej të ndodhte. Ashtu si sot nuk mund të imagjinojmë nëse do të ketë përsëritje të dhunës e një përkeqësim të situatës.
E si ka ndodhur edhe herë të tjera gjatë këtyre viteve postkomuniste, ndërkombëtarët filluan serinë maratonë të takimeve me krerët e forcave politike kryesore, me drejtuesit e institucioneve kushtetuese. Duke ditur se opinioni publik tek ta mbajnë sytë dhe veshët nuk rreshtën së dali nëpër ekrane televizive për të shprehur qëndrimin e tyre.
E kështu secila forcë politike jep versionin e saj, ashtu si çdo media zyrtarisht e pavaruar bën interpretimin e saj.
Më i qartë dhe pa dorashka diplomatike ishte ambasadori amerikan i cili bëri të qartë qëndrimin e vendit të tij ndaj turbullirave të shkaktuara në vend e sidomos për atë që nuk duhej të ndodhte më.
Më të paqartë janë europianët e Brukselit, të cilët nga i pari tek i fundit japin mendimin e tyre për atë çfarë ndodh në Shqipëri. Nuk ka mbetur më eurodeputet nga çdo cep europe, prej Lituanisë në Portugali pa u shprehur për televizionet tona.
Padyshim që ata janë bërë më të njohur tek ne sesa në vetë rajonet e tyre, ku janë votuar për karrigen e Brukselit. Për të mos thënë që këta parlamentarë janë më të emargjinuarit dhe me një influencë të papërfillshme në politikat e shteteve që përfaqsojnë.
Megjithatë ne vazhdojmë të thellohemi në konflikte politiko-institucionale, të shtojmë numrin e demonstratave dhe shtrirjen e tyre, të paaftë për të gjetur një gjuhë dialogu, të pafuqishëm për ta mbajtur në kuadrin e një debati politik, qoftë edhe të ashpër.
Derisa ndoshta të arrijmë në atë pikë që shteti të humbasë vlerën dhe rolin e tij. E kur shteti të rrënohet do të nisim të ngremë sytë nga perëndimi të na qeverisë.
Ashtu si në ’97-ën sollën Vraninckin. Ndoshta një Princ Vid, si në kohën e Luftrave ballkanike, por kësaj herë jo me uniformë perandorake por me kostum e kravatë.