Iniesta: 'Topin e Arte' nuk do ta fitoj kurre
Në këtë seksion: Sporti · 8 artikuj ↓
Në fshatin La Mança, me një popullsi prej 1.864 personash, është një bar. Quhet “Lujan” dhe në zonë njihet si muzeu i vogël i Andres Iniestës, pasi aty janë të ekspozuar trofetë e kampionit të Barcelonës. Po çlidhje ka kjo me Iniestën? Sepse bari menaxhohet nga gjyshi i tij. “Lujan” është shndërruar në vendtakimin e tifozëve të fantazistit katalanas, por që të mërkurën ra heshtja. Humbja e parë kundër kampionëve të Skocisë në Champions ishte e hidhur për Barcelonën.
“Gjyshi im organizon festë atje sa herë që luan Spanja apo Barcelona. Ekspozuar në muret e ‘Lujan’ janë edhe këpucët e finales së Romës në vitin 2009. Është edhe fanella e Pol Skollsit, të cilën e shkëmbeva pas finales, por edhe ajo e finales së Kupës së Botës”, – nis rrëfimin e tij Iniesta. Ishte 12 vjeç kur u largua nga Fuentealbija drejt Barcelonës dhe sot ndihet edhe pak katalanas. Megjithatë, “ylli” i Kombëtares spanjolle rikthehet shpesh në vendlindje.
“Sa të vështirë e kisha të ambientohesha në ‘La Masia’. Ishin ditët më të vështira të jetës sime. Vija nga një vend i vogël në akademinë e klubit më të madh të Spanjës, por sakrificat m’u shpërblyen. Kur fituam Botërorin në vitin 2010 unë po kaloja sezonin më të vështirë në karrierën time. Më kujtohet dhe finalja e Romës. Kisha pësuar një tërheqje muskulore deri në 3 cm dhe nuk mund të godisja me këmbën e djathtë, por duhet të isha në fushë”, – shton 28- vjeçari, të cilin doktorët e kishin këshilluar të mos godiste në atë ndeshje. Dikush e quan “trurin” e ekipit së bashku me Ksavin: “Ne ndihemi pjesë e diçkaje të madhe. Ne luajmë futboll. Njerëzit thonë se jemi të mërzitshëm, por jemi fitues. Ne nuk bëjmë gjeometri në fushë dhe nuk e shohim futbollin si shkencë.
Përkundrazi, duam të fitojmë, por e bëjmë me stilin tonë”. Guardiola i thoshte shpesh ekipit: “Andres nuk i lyen flokët, nuk mban vathë dhe nuk ka tatuazhe. Ai nuk është në vëmendjen e medias, por është më i miri nga ju”. Dhe kjo modesti e Iniestës përkthehet me një buzëqeshje edhe kur e pyesin për “Topin e Artë”: “Sa do doja ta fitoja, por jam i sigurt se e fiton një mes Mesit dhe Ronaldos. Sa të jenë ata në qarkullim vështirë ta fitojë dikush tjetër”.
“Gjyshi im organizon festë atje sa herë që luan Spanja apo Barcelona. Ekspozuar në muret e ‘Lujan’ janë edhe këpucët e finales së Romës në vitin 2009. Është edhe fanella e Pol Skollsit, të cilën e shkëmbeva pas finales, por edhe ajo e finales së Kupës së Botës”, – nis rrëfimin e tij Iniesta. Ishte 12 vjeç kur u largua nga Fuentealbija drejt Barcelonës dhe sot ndihet edhe pak katalanas. Megjithatë, “ylli” i Kombëtares spanjolle rikthehet shpesh në vendlindje.
“Sa të vështirë e kisha të ambientohesha në ‘La Masia’. Ishin ditët më të vështira të jetës sime. Vija nga një vend i vogël në akademinë e klubit më të madh të Spanjës, por sakrificat m’u shpërblyen. Kur fituam Botërorin në vitin 2010 unë po kaloja sezonin më të vështirë në karrierën time. Më kujtohet dhe finalja e Romës. Kisha pësuar një tërheqje muskulore deri në 3 cm dhe nuk mund të godisja me këmbën e djathtë, por duhet të isha në fushë”, – shton 28- vjeçari, të cilin doktorët e kishin këshilluar të mos godiste në atë ndeshje. Dikush e quan “trurin” e ekipit së bashku me Ksavin: “Ne ndihemi pjesë e diçkaje të madhe. Ne luajmë futboll. Njerëzit thonë se jemi të mërzitshëm, por jemi fitues. Ne nuk bëjmë gjeometri në fushë dhe nuk e shohim futbollin si shkencë.
Përkundrazi, duam të fitojmë, por e bëjmë me stilin tonë”. Guardiola i thoshte shpesh ekipit: “Andres nuk i lyen flokët, nuk mban vathë dhe nuk ka tatuazhe. Ai nuk është në vëmendjen e medias, por është më i miri nga ju”. Dhe kjo modesti e Iniestës përkthehet me një buzëqeshje edhe kur e pyesin për “Topin e Artë”: “Sa do doja ta fitoja, por jam i sigurt se e fiton një mes Mesit dhe Ronaldos. Sa të jenë ata në qarkullim vështirë ta fitojë dikush tjetër”.